خدايا!
خرابم ز مستـي، خرابـم خدايـا شــرابم، سـراپا شــرابم خدايــا
ره كعـبه از هر بيابان كه پرسم دهد خــار صحرا جــوابم، خدايــا
بهرسينه اي سرنهـم ناله خيزد غمم، حسرتم، التـــهابم، خدايــا
ز ديدار مـن ديده آزرده گـــــردد مگر چهــــــره آفتـــابم، خــدايا؟
من از بيوفايان وفــا چشم دارم به دنبال نقش ســرابم، خدايـــا
مرا شـايد از شعـله ها آفريـدي كه سرتا به پا پيچ وتابم، خدايـــا
چنان دردل اشكها غـرق گشتم كه ازغم چونقشي برآبم، خدايا
ز هر موج ويـران شود خـانه من به درياي هستي، حبـابم خدايا
دلم شكوه از ماه و پرويـن ندارد من ازخويشتن در عذابم، خدايا
چو موجم، سراپا خروشم الهي چو بـادم، سراپا شتابم، خدايـــا
ز رؤياي هستي، به جز غم نديدم
همين بود تعبير خـــــــوابم، خدايا
‹بهادر يگانه›
